Over hout, precisie en de kunst van het zelf maken.
Een schip van bijna vijftig jaar oud heeft karakter. Dat zit in de lijnen, het houtwerk, de constructie en de manier waarop alles ooit is bedacht en gebouwd. Maar karakter betekent niet dat alles moet blijven zoals het is.
De vloer van mijn Moody 42 was aan vervanging toe. Hij was beplakt met EVA Foam, een soort kunstteak van schuimrubber. Het ziet er leuk uit op een plaatje, maar in de praktijk vond ik het een drama. Het materiaal was lastig schoon te krijgen en zodra je met water aan de slag ging, liep je drie dagen met natte sokken rond omdat de boel maar niet wilde drogen.
Na lang dubben en zoeken liep ik tegen een partij plantageteak aan die ik voor een redelijke prijs kon kopen. De planken waren 7 millimeter dik en verkrijgbaar in verschillende lengtes. Precies wat ik zocht.
Ik wilde een warme, duurzame vloer die recht zou doen aan de rest van het interieur.
Het werd dus geen standaardoplossing, maar maatwerk.
Eerst begrijpen, dan bouwen
Zo gezegd, zo gedaan. Samen met Leo ben ik een stuk gaan rijden om de gereserveerde planken op te halen.
Op een schip is vrijwel niets recht, haaks of standaard. Bovendien liggen onder de vloer allerlei leidingen, kabels en technische installaties die bereikbaar moeten blijven. Een mooie vloer die je moet slopen om ergens bij te kunnen, is geen goede vloer.
Dus begon het werk niet met het zagen van teak, maar met kijken, meten en begrijpen.
De planken uitleggen, verschuiven, opnieuw kijken. Hoe kon ik de houtnerf zo mooi mogelijk laten doorlopen over de verschillende vloerluiken heen? Ik wilde geen willekeurige verzameling plankjes, maar een rustig en samenhangend geheel.





























